Istnieję, nic już się nie da z tym zrobić. Nie mam genu, który powoduje, że zapuszcza się korzenie. To tylko dwa z wielu zdań, które znajdują się w książce. Jakże wspaniale jednak wprowadzają w jej treść. To opowieść o wszelkiego rodzaju podróżach i podróżnikach. Fascynujący przewodnik po świecie. Zapis odczuć, smutków, zdziwień, radości.

W swoich tekstach dbam o to, aby nie było w nich niepotrzebnych słów, powtórzeń, aby były dopracowane i taką samą dbałość dostrzegam u Olgi Tokarczuk. Nie znam jej, ale mam wrażenie, że wielokrotnie czyta napisane fragmenty i dokładnie je analizuje. Bardzo mi się to podoba. W książce nic nie zgrzyta, wszystko jest na swoim miejscu. Nic nie wybija czytelnika z rytmu. Tekst klarowny, rozdziały nie za krótkie, nie za długie, w sam raz.
Chwilami przygnębiająca, chwilami wzruszająca, a nawet zaskakująca. Uśmiechnąłem się, kiedy czytałem fragment o kościach, dla których grobem stała się muzealna gablota i którym zazdroszczą inne kości (zarówno tych mądrych, jak i tych, co to nie mogą zliczyć do dwóch).
Książka składa się niejako z dwóch części. Pierwsza to zbiór obrazków, wspomnień, pamiętnik. Drugą stanowią opowiadania i to właśnie tą czytało mi się zdecydowanie łatwiej. Nad wcześniejszą zatrzymywałem się, układałem ją sobie w głowie, wiele fragmentów skłoniło mnie do przemyśleń. Opowiadania połykałem, pamiętnikiem się delektowałem. To właśnie dzięki niemu, jego niezwykłej obserwacji zacząłem traktować własne życie, jako niekończącą się drogę. Podróżowanie, nawet bez przekraczania granic.