Film Aki Kaurismäkiego, który tworzy osobiste i oryginalne kino, to pełna surrealistycznego humoru, ironii, a zarazem melancholii opowieść o szczęściu, jakie może przynieść utrata pamięci. Ta skromna, optymistyczna historia o łagodnych i dobrych ludziach jest niezwykle głębokim filmowym przeżyciem, pokazującym, że we współczesnym świecie jest miejsce na dobroć i miłość. Opis zwyczajności w filmie Kaurismäkiego jest pełen godności, dowcipu, wiary w człowieka, przywodzącej na myśl nastrój niektórych filmów Chaplina. Ta wzruszająca i zabawna historia, jest jednocześnie poważną refleksją na temat stosunków międzyludzkich i społecznych.